Rap; mijn bekentenis

rap more than just wordsRapmuziek en ondergetekende hebben altijd al een wat aparte relatie gehad. Zo’n twintig jaar terug veinsde ik er fysiek onpasselijk van te worden, tegenwoordig vind ik het een van de coolste muziekstromingen die je kunt beluisteren. Daar komt echter wel iets lulligs bij kijken waar ik mij enigszins voor schaam: ik houd namelijk helemaal niet van de “standaard” rapmuziek…

Ik heb het afgelopen week weer een keer geprobeerd: op Spotify kun je namelijk allerlei playlists vinden die een bepaald genre beslaan. Ik waag mij dan ook regelmatig aan hiphop-of rapplaylists maar dat verloopt bijna altijd op dezelfde manier: wild zappend om uiteindelijk toch maar weer iets anders te gaan beluisteren. De reden is een simpele: ik kan absoluut niet tegen machogedrag, misogynie of het vereren van stompzinnig materialisme.

Continue reading

Vaarwel, jeugd

720x405-Jamie-Weiland-5Toen grunge een flinke hype werd, bevond ik mij in mijn puberjaren. Hierdoor heb ik een enorme voorliefde ontwikkeld voor bands als Nirvana, Alice in Chains en Stone Temple Pilots. Zoals een ieder weet liep het helaas niet bijster goed af met de frontmannen van de eerste twee bands die ik zojuist opsomde: zelfmoord en een crack/heroïne-verslaving zijn tenslotte niet van die dingetjes waar je als mens heel lekker uitkomt.

Toch kon ik mij troosten met de gedachte dat er in ieder geval iemand was die de woelige grunge-jaren had overleefd: Scott Weiland van Stone Temple Pilots. Ook hij had niet bepaald moeite gehad met het injecteren van opiaten maar mijnheer was er in ieder geval niet aan onderdoor gegaan.

Continue reading