Beste WimLex

Dit artikel verscheen zo’n 10 jaar geleden in originele vorm onder de naam “Beste Bea”. Aangezien er in die tijd nagenoeg niets veranderd is, heb ik besloten er een bijgewerkte versie van te maken.

Beste WimLex,

Ik ben ten einde raad. Op de een of andere manier schijnt het onmogelijk te zijn om een naar mijn mening relatief simpele handeling te verrichten. Wat ik ook verzin, waar ik ook aanklop, overal loop ik tegen muren van onbegrip en tegenwerking aan. Werkelijk onbegrijpelijk, mijns inziens. Ik heb namelijk het volgende eenvoudige verzoek:

Ik wil graag mijn abonnement op het Nederlands staatsburgerschap opzeggen. Na ruim veertig jaar lid geweest te zijn van uw vereniging ben ik tot de conclusie gekomen dat ik niets meer met deze club te maken wil hebben. Terugkijkend op bovengenoemde periode kan ik slechts concluderen dat mijn abonnementsgeld verbrast is aan diensten en goederen die mijn bestaan zogenaamd ten goede zouden komen. Weeg ik alle plussen en minnen van mijn lidmaatschap af, dan kom ik door het ontbreken van plussen op een bedroevend negatief eindresultaat uit. En aangezien ik mijzelf als relatief weldenkend individu beschouw, kan de conclusie er maar eentje zijn: overboord met dat belachelijke abonnement.

Continue reading

Drugs in Nederland; wanbeleid tot de macht oneindig

Vandaag was het weer eens zover: Ferdinand Grapperhaus verscheen in de media en zodra dit het geval is, kun je er vanuit gaan dat er heel veel denigerende dingen gezegd gaan worden. Van die dingen waardoor je eigenijk diep de grond in wilt zakken qua plaatsvervangende schaamte.

Ferdinand is namelijk best wel een hypocriet sujet. En aangezien hij wéér een podium kreeg om met ronkende woorden het wanbeleid betreffende drugs in Nederland goed te praten, leek het mij wenselijk daar een tegenreactie op te geven. Kijk namelijk door de machopraat van Ferdinand heen en je ziet wat in de Verenigde Staten vaak omschreven wordt als een “train wreck”; het door Nederland gehanteerde drugsbeleid is namelijk een ware ramp.

Continue reading

Michett – “Hybrid”

Heb je een blog, maak je er geen gebruik van…

Enigszins beschamend. En daarom vanaf vandaag weer wat frequentere updates, beginnend met de aankondiging dat ik zo’n twee maanden geleden mijn tweede album heb uitgebracht. Het album heet “Hybrid”, bevat elf nummers en is via alle grote streaming-platformen te verkrijgen.

Om het nog wat makkelijker te maken staat hieronder een Spotify-player, maar je kunt het album tevens op de volgende plekken vinden:

Apple music: https://itunes.apple.com/us/album/hybrid/1403190319
Bandcamp: https://michett.bandcamp.com/album/hybrid-album

Rap; mijn bekentenis

rap more than just wordsRapmuziek en ondergetekende hebben altijd al een wat aparte relatie gehad. Zo’n twintig jaar terug veinsde ik er fysiek onpasselijk van te worden, tegenwoordig vind ik het een van de coolste muziekstromingen die je kunt beluisteren. Daar komt echter wel iets lulligs bij kijken waar ik mij enigszins voor schaam: ik houd namelijk helemaal niet van de “standaard” rapmuziek…

Ik heb het afgelopen week weer een keer geprobeerd: op Spotify kun je namelijk allerlei playlists vinden die een bepaald genre beslaan. Ik waag mij dan ook regelmatig aan hiphop-of rapplaylists maar dat verloopt bijna altijd op dezelfde manier: wild zappend om uiteindelijk toch maar weer iets anders te gaan beluisteren. De reden is een simpele: ik kan absoluut niet tegen machogedrag, misogynie of het vereren van stompzinnig materialisme.

Continue reading

Vaarwel, jeugd

720x405-Jamie-Weiland-5Toen grunge een flinke hype werd, bevond ik mij in mijn puberjaren. Hierdoor heb ik een enorme voorliefde ontwikkeld voor bands als Nirvana, Alice in Chains en Stone Temple Pilots. Zoals een ieder weet liep het helaas niet bijster goed af met de frontmannen van de eerste twee bands die ik zojuist opsomde: zelfmoord en een crack/heroïne-verslaving zijn tenslotte niet van die dingetjes waar je als mens heel lekker uitkomt.

Toch kon ik mij troosten met de gedachte dat er in ieder geval iemand was die de woelige grunge-jaren had overleefd: Scott Weiland van Stone Temple Pilots. Ook hij had niet bepaald moeite gehad met het injecteren van opiaten maar mijnheer was er in ieder geval niet aan onderdoor gegaan.

Continue reading